Niniejszy post jest kontynuacją wątku podjętego w wpisie śląsk nieprzewidywalny
…właśnie tu jest problem: ukryte piękno tych miejsc doświadczone niejednokrotnie podczas zabaw lat szczenięcych, jest wypierane ze świadomości. Mają nam w tym pomóc już to nabyte uprzedzenia, już to stanowiące barierę dla oczu ( i obiektywu) kolejne nawarstwienia zabudowy: przecinające dawne organizmy miejskie drogi, lustrzane fasady biurowców, tafle bannerów reklamowych.
Obecny obok, wyparty świat, nawet jeśli nie wzbudza niepokoju, to pozostaje czymś wstydliwym, nie spełniającym kryteriów miejsca dobrego na niedzielny spacer, czy wartego pokazania odwiedzającym nas znajomych. Chciałbym aby to co znajduje się na zdjęciach, było nie tylko dokumentem ukazującym konkretne miejsca, ale biblioteką obrazów wywołujących u oglądającego splot skojarzeń, przenikań, osmoz z jego własnym duchowym miastem – labiryntem, utraconym wraz z dzieciństwem.
Autorem wszystkich publikowanych w niniejszym wpisie fotografii jest Jarosław Wiślak.
